Yazar

serdaroktav@gmail.com

459 makale bulunmakatadır

KONU İNSAN OLDUĞUNDA…

12:31 - 11 Temmuz 2018

+A

-A

Neden hep geçmişe özlem duyuyoruz?
Geçmişte kalan anılar, tüm tatlılığıyla esintiler yapıyor olmalı galiba...
Zira; Toplumsal olaylara, hayata dair yaşadığımız her türlü duyguyu kısa yazılarımızla birlikte yaşadık.
Birçok yazımızda bazen alıntı, bazen kendi hikâyelerimiz ile örneklemelerde bulunduk. Yazdığımız hikâyelerin neredeyse hepsini umudun kanatlarına bırakarak sonlandırdık. İstedik ki içimizdeki umut solmasın, solmuş ise de bir yol bulup tekrar canlansın…
*****
 
Her yazımızda sevgiden, dostluktan, umutlardan, sabırdan, merhamet duygusundan bahsetmeye çalıştık.
Çevremizdeki bütün olumsuzluklara rağmen düşüncelerimizde umut daima var olsun istedik. Karamsarlığı bir yana bırakarak güzel düşünceleri sizlere göndermeye çalıştık.
Bizler Vatan, Bayrak, İnsan Sevgisinin ön planda tutulduğu bir dönemin çocuklarıyız. Öfke, kin ve nifak tohumlarından her zaman uzak tutulduk. ..
Bizler sevgiyi, dayanışmayı, tek lokmayı bölerek paylaşmayı öğrendik. Yokluklarla baş etmeyi, yaraları pansuman etmeyi, hoşgörünün ne olduğunu öğrendik. ..
*****
 
Günümüzde insanlara en büyük acıyı yaşatanın, yine insan kaynaklı olduğunu görüyoruz.
Savaş, nefret, kin, öfkenin hiçbir doz ayarı yok. Kim olduğu ya da ne olduğunun da önemi yok. Tek gerçek var, oda kibir, bencillik ve öfke...
Bireysel çıkarlar uğruna, karşı tarafı ezme hakkını kendimizde ne zaman bulduk  yada bu hakkı bize kim tanıdı?
Bizler böyle nereye gidiyoruz?
*****
 
Kimsenin kimseye güven duymadığı, herkesin birbirinden şüphelendiği, her adımın ‘ya dengem bozulursa’ endişesi ile atıldığı bir hayatta ne kadar mutlu olabiliriz.
İnsanların birbirine saygı duymadığı bir toplumda, kendi çıkarları için başkalarının haklarını gasp edenlerin hiç mi vicdanları sızlamaz.
Biz ne zaman birbirinden nefret eder hale gelmişiz? Daha dün gibi yakın tarihte birbirine kol kanat olan, komşusuna yardıma ilk koşan bizler değil miyiz?
*****
Konu insan olduğunda, neden vicdansızlaşıyoruz.
Düşene destek olacağımız yerde, bir tekme de biz vuralım zihniyeti çığ gibi büyüyor her birimizde… Yoksa biz sevgisizlik hastalığına mı yakalandık?
Anlamak zor geliyor inanın, anlatmak çok daha zor…
 İnsanın insana yaptığı zulüm karşısında kelimeler bile yetersiz kalıyor bazen…
*****
Belki de bizler o günleri yaşıyoruz.
Her zaman eski günlere, geçmişe duyulan özlemin nedenini şimdi daha iyi anlıyoruz.
Çünkü o zamanlarda kalan saygı, sevgi ve hoşgörüye,  günümüzde ancak yazılarda rastlayabiliyoruz.
Sonra da derin bir iç çekişte ‘ah nerede o eski günler’ demekten kendimizi alamıyoruz.
*****
 
Herkese hayırlı, huzurlu, mutlu, sağlıklı, başarılı, bereketli, müreffeh günler diliyorum.

Facebook'ta paylaş butonu
Print

YORUMLAR

Facebook Yorumları
YORUM YAZ
1000

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...